Wiele myśli-jeden temat

Zapewne wielu z czytających ów stronę a głównie Ci którzy trafiają tu przez przypadek i czytając zadają sobie pytanie: Dlaczego,w jakim celu on to pisze?
Zapewne już na to odpowiadałem podjąć kilka powodów.
Nadal jednak jednym z głównych powodów pozostaje znalezienie kogoś podobnego do Sneyka.
Tak,nie można zaprzeczyć faktowi że nim narodził się Sneyk w sieci,nim powstawały pierwsze próby opisania życia Sneyka było najpierw serwowanie po globalnej sieci w poszukiwaniu podobnej strony do tej.
Szukając strony,a raczej osoby która miała by podobne wspomnienia a raczej ich brak.
Osoby której by z jego opisu mógłbym powiedzieć że czytam o sobie a nie czytając czytam o kimś.
Opisu dorosłego człowieka którego by dzieciństwo nie kończyło by się szczęśliwym zakończeniem,który by tak jak Sneyk szukał odpowiedzi a znajdował pytania.
Nawet obecnie pierwsze co zrobiłem i robię nadal mając laptopa i dostęp do sieci to wpisałem hasło do wyszukiwarki internetowej licząc że pojawi się jakaś inna strona podobna.
Ostatnio tak właśnie szukając takiej strony-takiej osoby natrafiłem na wywiad Marty Fox ( link w czytelni).
Tak czytając ów wywiad, poznając punkt widzenia Marty na temat przemocy w rodzinie,w tym przypadku w rodzinie z pozoru normalnej,kochającej rodziny zacząłem się zastanawiać.
Tak pierwsza myśl jaka przyszła mi do głowy to jakie wspomnienia ma ów chyba Marcin jak bardzo jest podobny do mnie?
Czytając dalej dowiaduje się że ma żonę więc jest coś co nas różni,więc nie jego wspomnień poszukuje.
Nawet zakładając że niektórzy mają racje że gdzieś podświadomie nie cierpię ludzi i do każdego człowieka odczuwam wrogość i nienawiść to czy jest gdzieś inny podobny człowiek z podobnymi wspomnieniami a mimo tego ułożył sobie jakoś życie i dziś będąc dorosłym powie sam sobie patrząc w lustro że jestem szczęśliwy że kocham życie?
Po latach jedyny z kilku znanych mi ofiar opisanego tu zygi był pewien chłopiec z mojej grupy zyga mówił do niego często „fron Dupen sztajn”
dziś gdy podaje pytając o niego jego imię i nazwisko-(jedyne jakie pamiętam z domu dziecka) np. na Nasza Klasa nikt nie mówi że go zna że go spotkał choć byli w tym samym okresie co ja,lub też zaraz po tym gdy mnie wywieziono do ośrodka wychowawczego.
Tak się zastanawiam czy ów „fron Dupen.. ” czy żyje czy też po-prostu wybrał śmierć nim opuścił placówkę że nikt go nie pamięta.
Jak żyją inni pozostali których znałem oraz ci o których nigdy nie usłyszę ci przed moim pobytem w ów domu,Ci którzy też znali dobrze zyge-hmm ciekawe ile lat w sumie on tam pracował…
Ilu tak naprawdę znało zyge i ilu żyje jak żyją a ilu już nie myślą o życiu?
Potem jednak pomyślałem za tak naprawdę co mi to da nawet jak znajdę podobnego do siebie z podobnymi wspomnieniami to i tak los każdego gdzie indziej rzuca i inne mu stawia progi więc pewnie zawsze będą jakieś różnice.
Nie zmieni to jednak faktu że na pytanie dlaczego żyje sneyk odpowiedzi pewnie nigdy nie będzie,a pytanie często się w jego myśli pojawia.
Dlaczego żyje nie zabił się jako dziecko choć miał tysiąc powodów by to zrobić a żadnego by tego nie robić.
Co było jego motywacją do życia że nie wymiękł że się nie poddał?
Czysty strach przed śmiercią czy też sneyk miał inne powody ku temu by żyć….
Pewnie czytając ten post znajdą się osoby które zadają sobie pytanie co ma ma myśli sneyk pisząc „podobni do mnie” myślę by to tak w wielkim skrócie wytłumaczyć to powiem tak:
osoby podobne do sneyka to takie które dziś choć są dorosłe to nadal zadają sobie pytanie co to oznacza pojęcie „miłość”,czym że jest ta cała „bezinteresowna miłość” i nie myślę tu tylko o związku dwojga dorosłych ludzi ale o całokształt tego słowa.
Nie pytam jak na razie o różnice czym się różni miłość do psa od miłości do dziecka czy też do dorosłego partnera po za wiadomym wszystkim powiązaniami stosunków seksualnych,choć z drugiej strony słyszałem gdzieś że seks to jest tylko miły dodatek do miłości więc czemu seks z psem nie wchodź w grę gdy mówimy że kochamy psy?

ps: może ktoś posiada ebook-a książki Marty Fox o tytule „Coraz mniej milczenia”-chętnie bym ją przesłuchał…