List

Jak pisałem tutaj dużo wcześniej w poście o tytule „nie ma jak w domu” gdy zjawiłem się w domu biologicznej matki będąc na ucieczce z placówki jeden z mojego najmłodszego rodzeństwa zadał dziwne pytanie.
Dziś wracam do tego gdyż niedawno dostałem od tego też brata list.
Brat ten odsiaduje a raczej kończy już odsiadywać drugi ze swoich wyroków w zakładzie karnym i czasami dzwoni do mnie lub rzadziej pisze ale głównie po to by pomóc mu finansowo lub też materialnie w zakładzie karnym.
Jednak ten list po za standardową prośbą o pomoc różni się bardzo tym że na końcu ów listu nawiązuje właśnie do tego pytania które zadał swojej mamie mając około 6 lat.
Dziś na 20 parę lat i nigdy nie rozmawiałem z nim na temat tamtego dnia,nigdy też nie myślałem a tym bardziej nie mówiłem mu że posiadam do niego jakieś pretensje za tamto pytanie.
Jednak w tym liście które dostałem ów brat przypomina mi ten dzień i choć jak pisze nie wie czy ja pamiętam to on przeprasza za tamte pytanie.
Zastanawiam się czy to jakaś gra psychologiczna mająca na celu uzyskania odemnie oczekiwanej pomocy czy też naprawdę czuje się winny za bardzo mądre dziecięce pytanie zadane wtedy?
Dlaczego dziś gdy jest dorosły wraca pamięcią do tego czasu i przedewszystkim dlaczego wogóle czuje się winny swoich słów?
Wiem że w tamtym okresie jak i później miał znacznie większe zmartwienia niż jakieś pytanie zadane mamie,więc skąd dziś po latach powrót do tamtego dnia?
Kiedyś byłem na jednej z jego rozpraw sądowych i w trakcie wyjaśnień swego czynu powiedział do sądu „jak sąd nie wierzy proszę się spytać mojego brata.mieszkałem u niego wtedy,był dla mnie bratem,ojcem i matką wtedy…” te słowa nawet wypowiedziane w celu wywołania jakiejś litości u sądu by dostać mniejszy wyrok stały się dla mnie najważniejszymi słowami jakie usłyszałem od niego i napewno po stokroć wynagradzają tamte pytanie.
Co myślicie czytelnicy czy przeprasza bo czuje się winny pytania zadanego wtedy czy też oczekuje wzamian wsparcia?-choć na wolność wychodzi już w styczniu i przez 2 lata dawał sobie radę bez powrotów myślami do przeszłości.