Ucieczki z PDDZ

Po około trzech lat pobytu w tej placówce w tej grupie zacząłem notorycznie uciekać z PDDZ.

Jako że dziecko nie jest zbyt mądre w tym wieku to uciekałem tam gdzie kazał mi rozum a raczej instynkt samozachowawczy znaczy się do miasta, w którym się urodziłem.

Do miasta a nie do mamy czy też ojczyma.

Oczywiście chodziłem po rodzinie po wujkach i ciotkach z nadzieją, że mnie nakarmią i pójdę w swoją drogę.

Niestety wszystkie wizyty u rodziny kończyły się tak, że odprowadzano mnie do mamy a ona niemal od razu na milicję by mnie oddali tam skąd uciekłem.

Ucząc się na błędach omijałem rodzinę z daleka, ale gdy kilka razy spotkałem mamę lub innego członka rodziny na mieście lub w sklepie będąc na ucieczce to przestałem uciekać do miasta, które było mi dobrze znane.

Jadąc autostopem lub pociągiem udawałem się w Polskę w nieznane mi kierunki.

Podczas takiej wycieczki znalazłem się kiedyś w warszawie centralnej.

Gdy zwiedzałem sobie tamten dworzec PKP zaczepił mnie jakiś mężczyzna i zapytał czy chce zarobić.

Nie wiedziałem, o co mu chodzi, ale pieniądze dla głodnego i zmęczonego dziecka brzmiały jak woda na pustyni-więc się zgodziłem.

Wziął mnie za rękę na widok milicjanta stojącego na ulicy, który kierował ruchem drogowym i udaliśmy się na klatkę schodową starego budynku blisko dworca.

Na schodach zaczną mnie dotykać w wiadome miejsca.

Nie będę dokładnie opisywał, co robił on a co ja, bo to niema sensu.

Od tamtej pory często uciekałem do warszawy licząc, że zdobędę finanse na jedzenie ewentualnie bilet PKP.

Nie wiem, czemu ale często się zdarzało, że ktoś mnie zaczepiaj na ulicy oferując pieniądze za owe usługi jak bym miał napisane, że się zgodzę na to.

Działo się to nie tylko w warszawie, ale i w innych miastach dosłownie na ulicy.

W sumie nie robiłem niczego, czego nie nauczono mnie w domu lub w domu dziecka tylko tu miałem za to jedzenie.